Zon?

En dan ben je op vakantie in Italië (augustus 2007) en dan zie je dit aan de lucht verschijnen. Wolken, wolken en nog eens wolken. Witte en grijze wolken die steeds zwarter werden. Niet iedereen zal het even leuk gevonden hebben die daar op vakantie was. Maar ik vond het geweldig. Het gaf een mooi plaatje voor een foto. Bovendien was het best warm daar, meer dan 35 graden, dan is even die hete zon op je huid best lekker.
Het mooie aan de foto vind ik het contrast in de wolken. Dichtbij waren ze heel donker maar in de verte was de lucht nog niet betrokken. Op de voorgrond van de foto zijn planten te zien en daarna een stad. Ik denk dat het Sarzana is, het stadje waarbij we vlakbij een huisje hadden gehuurt.
Die had mijn moeder uitgezocht en ja je raad het niet. De straat voor ons huisje was de tippelzone. Dus als wij terug kwamen van een wandeling in Sarzana 's avonds dan zagen wij de dames langs de weg staan. Bij de eerste dacht mijn vader dat het een beeld was. Maar toen de volgende een netbadpak aan had, was het wel duidelijk. Ja, dat doet mijn mams wel vaker, de weg wijzen door de hoeren buurt. We maken er ook altijd grapjes over. En eigenlijk is het helemaal niet zo extreem, het is misschien maar drie keer gebeurt, inclusief deze vakantielocatie. Maar dat neemt niet weg dat ik er nogsteeds erg om kan lachen.
Maar deze vakantie had ook nog andere gezichten, zoals 's avonds laat pootjebaden in de middelandse zee, bij Lirici. Er was toen ook een fotograaf bezig met foto's te maken van een paar modellen, twee meisjes en een jongen. Best grappig om te zien, zeker omdat die jongen het eidelste was van de drie. Maar dat kwam misschien ook wel omdat die meisjes onwijs lelijke badpakken aan hadden en die gozer niet! Hij had natuurlijk wel iets anders aan, iets wat er beter uitzag dan een badpak met luipaardenprint. De zebra bikini was dan weer wel leuk.
Verder was dit een van de leukste vakanties die ik heb gehad. Ik hou van schrijven en dat heb ik deze vakantie erg veel gedaan. Bovendien heb ik in twee dagen de (wel nederlandse versie) van de Davici code gelezen. Twee dagen! Dat doe ik nooit zo snel, behalve als ik echt zin heb.
Mijn favoriete boek blijft nogsteeds een kinderboek uit, draait zich om en pakt het boek erbij, Denemarken, de Veer en de roos door Josefine Ottesen. Ik zal nog eens vertellen waar het over gaat. Het is niet in de bibliotheek te krijgen, vroeger wel maar het was te oud, dus dan doen ze het weg. Gelukkig heb ik het voor drie euro nieuw kunnen kopen bij een ronde internetwinkel. Het enige jammere aan het boek is dat er volgens mij nogal wat spelfouten instaan. Die vertalingen van tegenwoordig, misschien moet ik maar eens Deens gaan leren.