Mensen

Een tijdje geleden heb ik gezegd dat ik van plan was om weer een blog te gaan schrijven. En als het een beetje lukt wil ik ook wat regelmatiger weer wat gaan schrijven hier. Ik weet nog niet goed op welke manier dat word, maar dat zal vanzelf wel duidelijk worden. Deze blog zal in ieder geval weer gaan over een aantal foto's die ik gemaakt heb. Het moeilijkste zal waarschijnlijk zijn dat ik moet kiezen welke foto's dat worden. Ik heb dan wel een tijd geen blogs meer gepost, foto's heb ik wel gemaakt. 

Ik weet niet wat voor foto's ik het leukst vind om te maken. Maar ik heb denk wel een voorkeur voor het spontaan maken van foto's. Gewoon als ik denk hé dit is misschien wel leuk. Plannen of een mooie/goede foto te maken faalt in de meeste gevallen.

Mensen fotograferen is iets wat ik niet vaak doe, maar zo tussendoor vind ik het wel leuk. Vandaar dat ik jullie nu de beste foto's met mensen er op wil laten zien, die ik de afgelopen tijd gemaakt heb.

We beginnen met een foto die ik in Parijs gemaakt heb. Ik ben in de zomer van 2009 samen met Emma naar Parijs geweest. Je ziet haar dus ook hier op de foto. Ik was nog nooit in Parijs geweest, althans niet dat ik me kan herinneren. Ik heb me verbaast over de grootte van de stad, maar ook over de gebouwen, die heel anders waren dan ik tot nu toe gewent was. 

Sommige gebouwen vond ik mooi, andere vond ik niet zo boeiend. Een daarvan was de notre dame. Maar dat was misschien ook wel omdat het regende, ik moe was en Emma een zere knie had. Ik wilde wel een foto van dat gebouw hebben, maar toen vroeg ik me af waarom ik dat eigenlijk wilde. Het zag er immers zo saai uit, een grijs gebouw tegen een grijze achtergrond. Kan gaaf zijn, maar ik vond op dat moment van niet.

Omdat ik niet alleen in Parijs was heb ik Emma toen gefotografeerd. Ik weet niet of ze de foto zelf nou wel of niet gelukt vond, maar ik vind hem gelukt. Vooral door alle grijs tinten valt ze op.

Over de volgende foto valt niet heel veel te vertellen. Deze foto is gemaakt op het straatfeest van 2009. Ik weet het thema niet meer, maar we gingen zelf spaghetti maken. Deeg maken, plat walsen, sliertjes van maken en het daarna laten drogen. Het was een warme gezellige dag en ik vind dat deze foto de sfeer wel aardig uitbeeld. Buren die normaal niet echt met elkaar praten maken samen spaghetti.

Ik kijk op de een of andere manier altijd erg uit naar het straatfeest. Vaak is het warm weer en gaan we bizarre spelletjes doen en samen koken. Beetje met je buren praten, dingen als school en werk zijn zaken die altijd naar bovenkomen. Beetje oppervlakkig, maar soms komen er ook hele interessante dingen naar boven. 

Van dit straatfeest kan ik me eigenlijk nog maar weinig herinneren. En dat is niet omdat ik te veel gedronken had, want dat had ik namelijk niet. Nu ik iets meer me best doe kan ik me wel weer wat herinneren. We waren zoals elk jaar in teams verdeeld. Een van de opdrachten dit jaar was om met het hele team karaoke te doen. Ik weet het nummer niet meer, maar wel dat ik faalde. Gelukkig kon mijn buurman goed zingen en kende hij het nummer ook nog. 

Op de volgende foto staat Mike, een foto gemaakt op een van de vele chill avonden dat mijn leven rijk is. Het was bij Toni's vader thuis, en zoals gewoonlijk was het vrij donker in de kamer. Er stonden wat kaarsjes aan en een lamp. Die zoals je kunt zien zich aan de linkerkant van de foto bevind. Hierdoor was de ene kant van Mike's gezicht verlicht en de andere kant niet.

Ik had net me camera gepakt om foto's van kringetjes wierook te maken, toen ik dat zag. En was eerst Mike de lul en moest hij op de foto. Ik besloot net te doen of ik geen foto van hem maakte omdat hij anders niet meer op de foto zou willen en gekke bekken zou gaan trekken. En dat vond ik zonde. En mijn actie is beloont, het heeft een gave foto opgeleverd. Mike kijkt misschien een beetje eng, volgens mij was hij aan het denken en dan kijkt hij soms net al alle andere mensen een beetje moeilijk. Duistere lieve Mike.

En dan is het de beurt aan Toni. Deze zomer ben ik niet echt op vakantie geweest. Wel een paar dagen naar de camping met Mike waar zijn ouders zaten. Toni en Sam waren er ook. Op die mini-vakantie zijn we een aantal keer naar het strand gegaan. Op een van die momenten gingen we haaientanden zoeken.

Toni komt hier de mosselen laten zien die hij gevonden heeft. Alleen de foto doet echter misschien vermoeden dat hij pijn aan zijn buik heeft. Waarom die zo staat ik heb geen idee maar het zorgt wel voor diepte in de foto. Het is geen stilstaand beeld, ook al is het dat wel, er zit naar mijn idee wel wat beweging in de foto.

De mosselen zijn na deze foto weer terug gekeerd naar zee. En zoals er aan het verhaal van de mossels een einde komt, zal er ook een einde aan deze blog komen. Ik hoop dat ik het niet vergeet en over niet al te lange tijd weer een blog schrijf.