Wat een mannen

Het is al weer een tijd geleden sinds de laatste keer dat ik hier een bericht achter heb gelaten. Ik wilde al een tijd weer iets schrijven maar ik wist gewoon niet wat. Ik heb gedacht aan een stukje over zonnebanken, wat ik op het moment dat ik begon te schrijven veel te burgerlijk vond. Misschien schrijf ik het ooit nog wel maar nu wil ik iets schrijven over de afgelopen week.

We zijn vrijdag naar Niels zijn nieuwe huis gegaan, hij heeft eindelijk een flatje kunnen krijgen. Wel een vreemd huis moet ik zeggen, hoewel het enige vreemde eigenlijk de "badkamer" is. Het is niet echt een badkamer zoals je die gewent bent. Het lijkt echt alsof je een paar decenia terug in de tijd bent gegaan. Er is geen douchkabine, nee er is een stenen badkuipje op pootjes, ongeveer een meter boven de grond, het kuipje zit wel lager. Verder heeft hij ook geen warmwater of een centrale verwarming. Zonder dat laatste zou ik het echt niet redden. In de zomer misschien wel als het warm is maar in de winter zal ik toch echt wel verwarming nodig hebben. Hij heeft trouwens wel een kacheltje in de woonkamer staan.

Niels had twee tyraps liggen, waar dus iets mee moest gebeuren. Ruben en Mike besloten dat hun handen aanelkaar gemaakt werden. Dit gaf natuurlijk een hoop leuke taferelen. Ruben moest zo wel eens een wc bezoek plegen, en ja dan moet dus zijn broek los wat hem zelf de eerste keer niet lukte. Later kon die het wel zelf, al was vastmaken nogsteeds een probleem. Mike moest alles natuurlijk weer ophouden om stoer te doen! Nee, dat valt wel mee. Ze besloten er geen weddenschap van te maken, wie hem het langs om kon houden. Eigenlijk besloot Mike dit, omdat hij wist dat ze er dan echt lang aan vast zouden kunnen zitten. Toen ze er 's ochteds afgehaalt werden deed het toch eigenlijk best wel pijn. Ruben had allemaal gekke bulten op zijn armen zitten en ook Mike zijn huid was niet helemaal blij.

Het was natuurlijk geen twee uur 's nachts toen we weer terug gingen, het was al licht want er waren wat mensen hun lampjes vergeten en het wat ook te gezellig om al weer weg te gaan. Ergens op de heen weg hadden we hoge stoelen langs de weg zien staan, hier gingen we dus op zitten toen we er op de terugreis weer langs kwamen. Ik heb toen wat foto's zitten maken, van het landschap en van de mannetjes en Emma. Deze foto vind ik het leukst, vooral omdat de houding van Ruben de avond voor mijn gevoel goed weergeeft.