Vergeten

Omdat ik me ernstig verveel ga ik maar een blog schrijven. Eerst wilde ik, op aanraden van Mike, een foto gaan bewerken maar daar komt niets van omdat ik weinig te bewerken heb. Ik ging zoeken tussen recente foto's en vond er wel een paar die ik vergeten was. Foto's van de schaduw van vergeet-mijn-nietjes. Heel toepasselijk dat ik juist die vergeten was. Aan deze foto's valt vast wel iets leuks te veranderen, maar ik weet niet wat, bovendien hou ik foto's vaak het liefst zoals ik ze genomen heb.
Me hoofd zit zo vol met onzinnige dingen waar ik me druk om maak dat ik gewoon niets presteer. Zo maak ik me zorgen over de bezorging van mijn camera, die komt met TNT post. De vraag is natuurlijk wanneer en of er dan wel iemand thuis is. En ik maak me beetje druk om de mexicaansegriep, bang dat mensen waar ik om geef het krijgen. Zogevaarlijk is die niet, maar toch ben ik bang. Dat ben ik ook als mensen de normale griep hebben.
Je hoort het al, ik ben snel bang of onrustig door iets of iemand. Andere mensen kunnen me namelijk ook erg op de zenuwen werken, dan wordt ik kriegel van ze of boos op ze zonder dat er echt een rede voor is.
Ik ga met Emma naar Parijs, eindelijk voor het eerst in me leven ga ik naar Parijs! En zin dat ik er in heb, alleen ja hoor komt die al, ik vind het eng. En waarom? Geen idee, waarschijnlijk het onbekende, het opreis gaan zonder ouders of Mike en natuurlijk het ver van huis zijn, ik kan niet zomaar naar huis gaan als ik heimwee heb. Wacht dat kan nooit dus ik moet niet zeuren!
Dat soort dingen moet ik eigenlijk eens af gaan leren. Het maakt mijn leven alleen maar lastig en ik win er niets mee. Bang voor later, voor dingen die gaan komen. Ik durf dingen niet omdat ik bang ben dat het mis gaat.
Vaak vergeet ik ook, zoals nu, van het moment te genieten, het feit dat ik even alleen op me kamer zit na drie dagen. Dat ik gewoon even kan doen waar ik zin in heb. Op dat soort momenten weet ik dan niet meer wat ik moet doen omdat ik met me hoofd al weer bij morgen zit. En dan denk ik morgen even: "waarom heb ik gisteravond dit of dat niet gedaan?"
Ja daar heeft het klein orkest een zeer goed nummer over: Later is allang begonnen.
Ik luister het nu, en ben al weer een beetje terug bij het moment bij nu, maar niet helemaal. Ik denk aan morgen, aan een dag waar op ik waarschijnlijk alleen maar zit te wachten, wachten op iets om te doen, terwijl ik zelf iets kan bedenken om te doen.
Vanaf ga ik nu proberen om niet mee zo snel bang te zijn, niet steeds te piekeren over onbelangrijke dingen en niet steeds te wachten tot er iets komt om te doen maar gewoon zelf iets opzoeken.