Onderweg even snel me camera uit me tas gehaalt en dit fotootje gemaakt. Eerst twijfelde ik nog of ik het zou doen, maar omdat ik vorige keer, precies hier ook al twijfelde heb ik het dus toch maar gedaan. Het koste me drie pogingen voor ik de goede sluitertijd had gevonden. De eerste was veel te lang belicht. Die twee daarna ook nog iets maar uiteindelijk, goh wat deed ik er lang over, was het goed.Ik vind het leuk om een foto van een ondergaande zon en bijbehorende lucht te posten, na een blog waarin de lucht tijdens de opkomst van de zon te zien is. Maar eigenlijk wil ik het daar helemaal niet over hebben.
Vannacht lag ik in bed en vroeg ik me af waarom ik nu altijd bang ben als ik ga slapen maar er verder niemand mee wakker is. Ik lag ook toen in bed toen de rest al sliep.
Ik slaap veel lekkerder en vooral sneller als er nog iemand wakker beneden is of als er iemand naast me slaapt. Voor de rest slaap ik ook sneller als mijn vader thuis is, dan als hij niet thuis is. Dat geld ook voor mijn moeder maar dan minder.
Het voelt voor mij kaal in huis als een van de twee er niet is, vooral 's avonds als ik ga slapen is dat gevoel heel sterk aanwezig. Ik bedacht me dus in bed dat ik het huis dan groter vind, groter is onverzichtelijker in dit geval. Ik kan niet alles zien en dan maakt me onzeker. Als me ouders er zijn kunnen zij zien wat ik niet zie. Maar als een van de twee er niet is wordt dat dus minder en als ze slapen zien ze alleen de binnenkant van hun ogen, daar heb ik natuurlijk niets aan, behalve dat ze de volgende dag hopelijk minder moe zijn dan de dag er voor.
Toen realiseerde ik me even een paar seconden dat het huis helemaal niet zo groot is, dat het maar een klein kutpantje is met, twee verdiepingen en een begane grond, verder hoor je alles wat er in huis gebeurt, dus eigenlijk is het heel overzichtelijk. Ik zei dat ik het me maar een paar seconden realiseerde, daarna werd het dus weer zoals anders. Toen heb ik even op mezelf ingepraat dat het huis helemaal niet zo groot en onoverzichtelijk was, ik vond immers net dat het klein was en voelde me daar fijn bij. Hierna kon ik rustig slapen.
Dan is voor mij alleen nog de vraag waarom ik het minder eng vind als ik met iemand anders op een kamer slaap. Stiekem weet ik hier het antwoord al op denk ik. Als er iemand naast me slaapt ben ik niet alleen en niet alleen is voor mij in de meeste gevallen beter.
Ik voel me snel eenzaam, vooral thuis wil dat nog wel eens gebeuren. Als ik ook echt alleen thuis ben, maar ook als de rest er ook is. In het laatste geval komt het meestal omdat ik dan een gesprek probeer aan te knopen maar dat dus niet lukt, of er is geen tijd of geen interressen, of! En dat is het ergste is een gesprek uitgedraait op een soort van ruzie, dat men mij raar aan loopt te kijken van: "Mens wat lul je nou, zo werkt dat toch helemaal niet?" En dat kan van alles zijn, maar het geen waar ik het meest boos of verdrietig van wordt zijn de onderwerpen over mijn instelling. Ik vind vaak andere dingen leuk dan mijn ouders, zo vinden zij computeren een bezigheid voor als je je verveeld, terwijl het voor mij een vorm van vermaak is. De reactie is vaak: "Waarom ga je niet eens wat tekenen, in plaats van achter die computer te zitten?" Mijn moeder presteerde dat de laatste keer juist toen ik op de computer een tekening in aan het kleuren was. Maar goed, ergens heeft ze wel gelijk, ik kan beter 1 op de 10 keer mijn pc niet aan zetten en een tekening afmaken of een schets maken.
Zonder computer heb ik toch meestal meer inspiratie dan met, maar dat weet zij niet.
